توی حرف زدن بی هنرم مخصوصا با ی که بخواهد ارزی ام کند. اگر جنگی درگرفت و من مجبور شدم با دشمنانم مذاکره کنم فقط می توانم اوضاع را بدتر کنم. "ببین دشمن عزیز، من در مسابقه رذ و وحشی گری هیچ وقت نمی توانم نفر اول باشم بنابراین بیا صلح کنیم." می شود کلمات را کمی عوض کرد ولی اینکه ی بخواهد با حرف زدن قانع شود را توهین آمیز می دانم. دوست دارم وقتی خواستم با ی آشنا شوم خاطره تعریف کنیم برای هم.

همسایه ام ساعت یازده شب جاروبرقی روشن کرده بود. پیراهن و شلوار رسمی پوشیدم و بیرون رفتم. قبل از اینکه در را ببندم مطمئن شدم کلید را برداشته ام. همیشه وقتی در را می بندم ناخودآگاه به عواقب وحشتناک فراموشی کلید فکر می کنم، یک خودآزاری تکراری. در زدم، مجبور شدم دو بار این کار را م، حدس می زنم دفعه ی اول خواست بی اعتنایی کند. مرد جوان کوتاه قدی با صورتی کشیده و بینی گرد در را باز کرد. بوی دود و سیگار بیرون زد. دسته ی جاروبرقی را دستش گرفته بود، داشت خط و نشان می کشید و از قلمرو ی خودش دفاع می کرد. به وضوح عصبانی بود و صورت تراشیده اش همراه با کله طاسش سرخ شده بود. سرش را پایین انداخته بود و با یک نگاه کی بهم گفت بفرمایید. دقیقه ای قبل از اینکه برای تذکر دادن بیایم سه بار روی دیوار کوبیده بودم او هم در جواب سه بار روی دیوار کوبیده بود، همین بی شرمی اش مرا برای تذکر دادن مصمم کرده بود. یک ریز حرف زدم، از تجربه های قبلی ام می دانستم کوچکترین اشتباهی ممکن است به بدتر شدن اوضاع بینجامد. او که خودش را برای حمله آماده کرده بود با این جمله من مواجه شد که من همسایه جدیدتان هستم ولی تا حالا افتخار آشنایی با شما نصیبم نشده است، در لحظه ی ادای این جمله احساس حماقت . به هر حال مرد عصبانی همسایه مجبور شد بابت این چاپلوسی ازم تشکر کند، مشکل جاروبرقی حل شد.