سرنوشت شمر (لعنةالله علیه) در گذر زمان  


 

کُنیه اش ابوسابغه، از تابعین و رؤسای قبیلۀ هَوازِن و از تیره ضِباب بن کلاب بود و ازاین رو، او را کل یاد کرده اند. در مورد تاریخ ولادت شمر اطلا درستی در دست نیست. وی را مردی ابرص و زشت روی توصیف کرده اند.

حسین(ع) در روز عاشورا به شمر گفت :
«رسول خدا (ع) راست گفت که گویا سگ سیاه و سفیدی را می بینم که خون اهل بیتم را می آشامد».

پدرش ذوالجوشن به خواسته اکرم(ص) برای پذیرش اهمیتی نداد، اما پس از فتح مکه، چون مسلمانان بر مشرکان پیروز شدند، آورد.

درباره مادر شمر نیز اطلاع چندانی در دسترس نیست.

در واقعه کربلا، حسین(ع) پس از اهانت شمر، وی را پسر زن بُزچران خطاب کرده است.

در زیارت عاشورا از شمر با لعن و نفرین یاد شده است.

شمر در زمان علی(ع) :
شمر بن ذی الجوشن در ابتدا از یاران المؤمنین علی(ع) بود. وی در جنگ صفّین، آن حضرت(ع) را یاری کرد و در مبارزه با اَدهم بن مُحرِز از ناحیه صورت به شدت مجروح گشت.

اما بعدها از علی(ع) روی گرداند و جزء خوارج شد واز دشمنان پر کینۀ علی(ع) و خاندانش گشت.

شمر در زمان حسن(ع) :
شمر از مخالفین شدید حسن(ع) بود و در کوفه آشوب به راه انداخت و مردم را علیه حسن(ع) شوراند و از جمله انی بود که صلح را بر (ع) تحمیل کرد و سپس به معاویه پیوست.
 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]