دو روزه دنیا رو غم گرفته بخاطر ز له ی وحشتناکی که تو ایران و عراق اتفاق افتاده. از پیرزن فقیری که لباساشو می بخشه تا شهردار تورنتو در کانادا که با خاموش لوح شهر، یه جوری همدر و میرسونه.

از راننده تا ی که کرایه ی یک روزشو به کمک اختصاص میده تا نونای تازه ای که ن روستایی می پزند و در حد توانشون به مصدومین می رسونند.

از سربازی که چهل و هشت ساعت نخو ده تا از لوازم مزدم محافظت کنه (این یکی دلمو به در آورد که اینموقع، واقعآ وقت یه؟) تا عروس بجنوردی که ج ه شو به مردم آسیب دیدیده می بخشه.

ووو...

وقتی ز له ای در هر کجای دنیا رخ میده و ده نفر جونشونو از دست میدن، تمام کشورا مدام اعلام می کنن و همدردی و شروع به کمک مالی. از جمله امریکا. اما دو روزه سکوت مس ه ی این ت بنظر من کثیف، داره از حس و فکر اصلی این ت نافخیمه بر میداره.

خیلی حرف دارم ولی یارای نوشتنم نیست...